Dark Devil Doujinshi

Chapter 1
rep # 1
ท่ามกลางแสงแดดยามเช้าที่แสนอบอุ่น ทุกชีวิตเริ่มตื่นขึ้นจากนิทราอันแสนหวาน แต่ก็มีไม่น้อยที่ต้องพบกับฝันร้ายอันแสนยาวนาน

“ไม่!!เซดริก!!อย่าแตะต้องตัวเขา!!” ร่างสูงเจ้าของนัยต์ตาสีเขียวมรกตลุกพรวดขึ้นด้วยอาการสะดุ้งสุดตัว ร่างของเขา สั่นเทาด้วยความหวาดกลัวใบหน้าอันหล่อเหลามีเหงื่อซึมออกมาทั่ว
[อีกแล้ว ฝันแบบนี้อีกแล้ว เพราะเราทำให้เซดริกต้องตาย] เขาขยี้ผมตัวเองที่ยุ่งเหยิงให้ยุ่งเหยิงกว่าเก่า พลางก้มหน้านิ่งอย่างใช้ความคิด

“โครม โอ๊ย!!” เสียงอุทานที่คุ้นหูดังขึ้นบริเวณหน้าหอกริฟฟินดอร์ตามมาด้วยเสียงของใครบางคนพูดรหัสผ่านประตูอย่างเร่งรีบ

“แฮรี่!! โอ้ พระเจ้า นายไม่เป็นอะไรใช่มั๊ย!?” เด็กหนุ่มผมแดงวิ่งหน้าตาตื่นตรงมายังร่างที่นั่งอยู่บนเตียงอย่างงุนงง
“เอ๊ะ…ไม่นี่…เอ่อ…อ้อ!ชั้นแค่ฝันร้ายน่ะ” ร่างสูงลุกขึ้นจากเตียงตรงไปยังห้องน้ำแต่ต้องหยุดชะงัก เมื่อเห็นสายตาเป็นห่วงของเพื่อนรัก

“ไม่เอาน่ารอน ชั้นไม่เป็นอะไรจริงๆ”แฮรี่พยายามยิ้มอย่างสดใสให้รอน เผื่อมันจะทำให้ร่างเล็กตรงหน้าเลิกขมวดปมบนคิ้วของตัวเองซักที

“เอ่อ แต่ว่านายร้องเสียงดังมากเลยนะ ชั้นก็เลย….” เด็กหนุ่มพูดตะกุกตะกักด้วยความประหม่า แก้มใสมีสีแดงระเรื่อ ‘ให้ตายสิ ตั้งแต่รอนคบกับโอลิเวอร์ วู้ดเนี่ย รู้สึกเขาจะน่ารักขึ้นเป็นกองเลยแฮะ’ แฮรี่เหยียดริมฝีปากได้รูปยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์กว่าเก่าจนร่างเล็กตรงหน้าเริ่มรู้สึกถึงภัยคุกคามจากเพื่อนรักของเขา

“อ่ะ เอ่อ ถ้านายไม่เป็นอะไรแล้ว ฉะ ฉันไปรอที่ห้องนั่งเล่นนะ เหวอ!!” เสียงอุทานรอดออกมาจากฝีปากบาง แก้มขาวนวลเริ่มเป็นสีแดงกว่าเก่าเมื่อรู้ว่าแขนกำยำของอีกฝ่ายรวบตัวเขาไปกอดแน่น

“จะรีบไปไหนล่ะ รอน ยังเช้าอยู่เลย” (เอ็งน่ะตื่นสาย) เสียงนุ่มกระซิบแผ่วเบาข้างๆใบหูของร่างบางที่อยู่ตรงหน้า ลมหายใจอุ่นๆกระทบกับใบหูของอีกฝ่ายอย่างช่วยไม่ได้ รอนรู้สึกหน้าร้อนผ่าวจนแทบไหม้ แฮรี่แทบจะอดใจไม่ไหว เมื่อเห็นสภาพของรอนที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาตอนนี้

“เอ่อ ขอโทษนะ ฉันคิดว่านายควรจะปล่อยมือออกจากเขานะ แฮรี่!!” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหน้าประตูถึงมันจะฟังดูเรียบๆแต่ก็แฝงไปด้วยอารมณ์ไม่พอใจทั้งคู่หันไปมองทางต้นเสียง รอนมีสีหน้าตกใจเหมือนเห็นบาร์ซิลิสยืนตั้งท่าโจมตีอยู่ แต่แฮรี่กลับยิ้มยิงฟันใส่ผู้ที่อยู่ตรงหน้าพลางคลายมือออกจากร่างเล็กพร้อมยกมือทั้งสองขึ้นบนอากาศแบบยอมแพ้

“โอเคๆ ไม่เอาน่า เราแค่เล่นกันตามประสาเพื่อนสนิทน่า วู้ด!!” โอลิเวอร์ วู้ดดึงรอนเข้ามาโอบไหล่พร้อมกับส่งสายตาเชือดเฉือนใส่แฮรี่ นัยต์ตาคมกลิบส่อแววไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดก่อนจะกระชับร่างเล็กเข้ามาใกล้อีกแล้วเดินออกไป โดยไม่พูดอะไร รอนทำสีหน้าแบบลำบากใจก่อนจะตามวู้ดออกไป แฮรี่ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆก่อนที่จะหันหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำแล้วเดินเข้าห้องน้ำ เขาเปิดน้ำแรงๆให้โดนหน้าเพื่อไล่ความง่วงออกไป พร้อมทั้งนึกถึงภาพการตายของ เซดดริก ดิกกอรี่ ผู้ซึ่งอยู่ในฝันร้ายทุกค่ำคืนของเขา เขาจำได้ดีถึงวินาทีที่ลำแสงสีขาวพุ่งตรงไปที่ร่างของเซดริก ชั่วพริบตาเดียวร่างสูงที่อยู่ตรงหน้าเขาก็ล้มลงแน่นิ่ง เขาจะไม่มีวันให้อภัย ผู้ที่มอบความตายให้ชายหนุ่มเป็นอันขาด ดวงตาสีเขียวมรกตลุกโชนด้วยความแค้น ริมฝีปากได้รูปเม้มหากันจนเริ่มกลายเป็นสีแดงเข้ม

“แฮรี นั่นนายใช่มั๊ย เอ่อ ถ..ถ้าไม่รีบนายจะสายชั่วโมงวิชาแปลงร่างนะ” เสียงเล็กดังขึ้นอย่างประหม่า ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี เนวิลล์ก็ไม่เคยลดอาการขี้กลัวจนประหม่าไปได้เลยแม้แต่กับรูมเมทอย่างเขา

“โทษที นายไปก่อนก็ได้นะ” แฮรี่ก้าวเท้าออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพเปลือยอก หยดน้ำไหลพราวจากเรือนผมสีดำสนิทไปตามใบหน้าคมสันแผ่นอกแข็งแรงแบบนักกีฬาช่างดูเซ็กซี่ในสายตาของผู้ที่พบเห็นไม่เว้นแม้แต่ เนวิลล์ ลองบัทท่อม แก้มใสแดงระเรื่อก่อนจะรีบหันหลังให้ร่างสูงตรงหน้า

“ถะ…ถ้างั้น ชะ…ชั้นไปรอที่ห้องเลยนะ เร็วๆล่ะเดี๋ยวจะสาย” ร่างเล็กรีบวิ่งออกไปปล่อยให้เจ้าของเรือนผมสีนิลงงกับอาการของรูมเมท (รู้สึกจะโปรยเสน่ห์ไปทั่วเลยนะนาย : JP อะมันเป็นไปตามธรรมชาติของคนหล่อ : แฮรี่)

rep# 2

ทางเดินระหว่างหอกริฟฟินดอร์กับห้องเรียนวิชาแปลงร่างช่างไกลเสียเหลือเกินในความรู้สึกของรอน หลังจากที่เด็กหนุ่มโดนลากออกมาจากห้องก็ไม่มีเสียงใดรอดออกมาจากปากของร่างสูงตรงหน้าเลย สิ่งเดียวที่ทำให้รู้ถึงการมีตัวตนของเขามีเพียงมือกำยำที่จับข้อมือของรอนแน่นกึ่งจูงกึ่งลากมาตลอดทาง

“เอ่อ รุ่นพี่วู้ด ไม่มีเรียนเหรอครับ เดี๋ยวผมเดินไปเองได้ ไม่ต้องไปส่งหรอกครับ” ร่างบางพยายามพูดให้ดูสุภาพที่สุดแต่ความหมายที่ร่างสูงตรงหน้าเข้าใจกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง

“เหวอ”

เด็กหนุ่มผมแดงอุทานขึ้น เมื่อถูกร่างสูงเหวี่ยงไปชนกับผนัง มือแข็งแกร่งรวบข้อมือของร่างเล็กไว้แน่นตอนนี้ใบหน้าของทั้งสองใกล้กันเพียงกระดาษกั้น

“ทำไมล่ะรอน เดี๋ยวนี้ไม่อยากเดินข้างฉันแล้วรึไง รึว่าอยากจะไปเจอกับพอตเตอร์จนตัวสั่น” วู้ดแค่นเสียงออกมาอย่างยากเย็น

“อะ เอ๋ มะ ไม่ใช่นะครับ แค่ผมกลัวว่า…”
“กลัวว่าชั้นจะไปขัดจังหวะนายกับเพื่อนรักของนายเหรอไง” วู้ดกระแทกเสียงแทรกก่อนที่รอนจะพูดจบ (หมอนี่หึงน่ากลัวชะมัด)

“ฮึก ผม ผม ไม่ได้ ฮึก คิดอย่างนั้นเลยนะครับ ฮือ” ดวงตากลมโตมีน้ำใสๆไหลออกมาไม่หยุด มันมากเสียจนร่างสูงตรงหน้าเริ่มใจเสีย

“อะ เอ่อ พะ พี่ขอโทษ คือ พี่เชื่อแล้วล่ะว่าเราไม่มีอะไรกับแฮรี่จริงๆ ยะ หยุด ร้องไห้นะ โอ๋ๆๆ”

“จริงๆนะฮะ” ดวงหน้าที่ยังชุ่มด้วยน้ำตาเหลือบมองวู้ดด้วยแววตาแฝงไปด้วยความกังวล

“งั้นเดี๋ยวพี่จะไปพิสูจน์ให้ดู” ใบหน้ามีเสน่ห์ค่อยๆขยับเข้าใกล้เด็กหนุ่ม

ร่างบางได้แต่หลับตาปี๋ ริมฝีปากเม้มแน่นจนซีด วู้ดเหยียดยิ้มด้วยความเอ็นดูในความเดียงสาของรอน มือขวาของเขารวบเอาร่างเล็กเข้ามากอดก่อนที่จะประทับริมฝีปากอย่างแผ่วเบาบนเรียวปากสวย ร่างบางสั่นสะท้านด้วยความไม่เคยชินกับเรื่องแบบนี้ วู้ดถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง นัยน์ตาคมกริบไล่มองดวงหน้าบริสุทธิ์ที่อยู่ใกล้เขาเสียจนเห็นขนตางอนงามชัดเจน พวงแก้มแดงจัด ปากบาสั่นระริกจากสัมผัสเมื่อครู่ เมื่อเห็นว่าไม่มีปฏิกิริยาจากร่างสูงตรงหน้า ร่างบางจึงค่อยๆลืมตา เผยให้เห็นนัยต์ตากลมโต แฝงไปด้วยความเขินอาย แต่มันช่างดูเย้ายวนเสียจนวู้ดแทบคลั่ง

“ปึ้ด” เสียงบางอย่างในหัวของชายหนุ่มขาดผึง

“รอน พี่ เอ่อ ทำ นะ” เสียงที่เคยมั่นคงและเฉียบขาดเสมอเวลาสั่งการลูกทีมกลับตะกุกตะกักเพราะความอดทนอดกลั้นอันยาวนานที่พังครืนลงมา

“หะ ผม ยัง มะ ไม่พร้อมนี่ ค อุ๊บ” ร่างบางกระตุกเฮือกเมื่อชายหนุ่มเริ่มประทับริมฝีปากลงมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันช่างรุนแรงจนเด็กหนุ่มยอมจำนนเผยอริมฝีปากให้วู้ดได้สอดลิ้นอันซุกซนเข้าไปควานหาความหอมหวานที่เปียกชื้นภายในจนทั่ว ชายหนุ่มหมุนเปลี่ยนมุมและประกบริมฝีปากครั้งแล้วครั้งเล่าจนร่างบางไม่มีแม้แต่แรงจะประคองร่างเอาไว้ได้ ร่างสูงกระชับวงแขนแน่นขึ้นเพื่อประคองร่างเล็กเอาไว้อย่างทะนุถนอมแต่ริมฝีปากยังคงขบเม้มริมฝีปากบางจนเริ่มแดงระเรื่อ ขณะที่ลิ้นยังคงทำหน้าที่อย่างช่ำชอง มือเรียวเล็กเอื้อมขึ้นเหนี่ยวรั้งต้นคอแกร่งของอีกฝ่ายอย่างว่าง่าย จิตใจของรอนเริ่มกระเจิดกระเจิงไปตามแรงปรารถนา

“เอ่อ คือ ชั้นว่า พวกเธอควรหาที่ทางที่มันดีกว่านี้หน่อยนะ” รอนรีบชักมือกลับทันที วู้ดเองก็ผละออกแทบจะทันที เมื่อได้ยินเสียงของเด็กสาวผมหยิกฟูที่ออกอาการทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อยก่อนจะชักสีหน้ากลับเป็นปกติได้

“คือ ชั้นเห็นว่า นายยังไม่เข้าเรียนสักทีเลย กะจะออกมาตามน่ะ แต่ก็ เอ่อ โทษทีที่ขัดจังหวะ” เด็กสาวทำท่าจะหมุนตัวกลับ

“เอ่อ ไม่ คือ ชั้นก็จะไปอยู่พอดี รุ่นพี่วู้ดครับ แล้วเจอกันนะครับ เฮอร์ไมโอนี่รอด้วย” ตอนนี้รอนรู้สึกเหมือนนางฟ้ามาโปรด ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่รู้สึกดีแต่ยังไงเขาก็ยังไม่พร้อมกับเรื่องแบบนี้อยู่ดี รอนตามเฮอร์ไมโอนี่ไปอย่างรวดเร็วเพื่อปิดซ่อนใบหน้าแดงก่ำไม่ให้วู้ดเห็น ปล่อยให้ร่างสูงอ้าปากค้างอยากจะทักท้วงแต่ก็ทำไม่ทันก่อนจะถอนหายใจและส่ายหน้าไปมาอย่างช่วยไม่ได้

“คราวหน้า อย่าหวังว่าชั้นจะปล่อยยอมไปง่ายๆนะรอน” เขากล่าวยิ้มๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมาบนใบหน้าหล่อเหลาอีกครั้ง


TBC
แต่งสดๆตามใจปรารถนาอีกแล้ว ช่วยคอมเมนต์หน่อยนะคะแล้วจะพยายามมาอัพให้เร็วๆค่า