Dark Devil Doujinshi

Chapter3

“ขอร้องละค่ะ มาดามพรอมฟรีด์ให้พวกเราเข้าไปเยี่ยมเขาหน่อยนะคะ”

“ไม่ได้นะจ๊ะยังไงก็ต้องดูอาการของเขาก่อน คนหนุ่มแข็งแรงอย่างเขาล้มตึงจากการกระแทกในครั้งเดียวมันน่าเป็นห่วงนะจ๊ะ”

“พวกเรารู้ฮะแต่ว่า แฮรี่เป็นเพื่อนของพวกเรานะฮะ ขอพวกเราเข้าไปดูอาการซักหน่อยเถอะฮะ”

“ให้ไล่จับลูกสนิชอีกพันลูกชั้นยังไหวเลย รอน เฮิร์ม”เด็กหนุ่มบนเตียงกล่าวยิ้มๆก่อนลืมตาขึ้นมามองด้วยสีหน้าที่อิดโรยเล็กน้อยหลังจากนอนฟังเพื่อนรักทั้งสองเถียงกับมาดามพรอมฟรีด์ได้สักพักแล้ว

“โอ้ พระเจ้านายฟื้นแล้ว!! รู้มั้ยว่านายสลบไปนานเท่าไหร่!? สองวัน!!สองวันเชียวนะ พวกชั้นเป็นห่วงนายแทบแย่แน่ะ”รอนพูดอย่างรีบร้อน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าพวกเขาเป็นห่วงขนาดไหน แฮรี่สังเกตเห็นใต้ตาที่บวมช้ำของทั้งคู่ก็พอจะรู้
หลังจากที่มาดามพรอมฟรีย์นำเหยือกน้ำมาวางให้ใหม่ก็ปล่อยให้ทั้งสามคุยกันไปโดยไม่คัดค้านอีก เพราะดูเหมือนว่าอาการของแฮรี่น่าจะดีขึ้นถ้าได้อยู่กับเด็กสองคนนี้

“อ้าวคุณมัลฟอย มายืนลับๆล่อๆอะไรตรงนี้ ไม่สบายตรงไหนรึเปล่าไหนบอกมาซิ!?”

“มะ ไม่ครับ ผมไม่ได้เป็นอะไร”เสียงมัลฟอยตอบอย่างร้อนรน ก่อนจะวิ่งออกไปทางประตูห้องพยาบาล เสียงนั้นทำให้แฮรี่เดือดขึ้นมาทันที ดวงตาสีมรกตฉายแววอาฆาตรุนแรง ร่างบอบช้ำพยายามลุกขึ้นจากเตียง แต่เฮอร์ไมโอนีที่รู้ทันรีบดันตัวแฮรี่ให้กลับลงไปนอนเหมือนเดิม

“ไม่เอาน่า แฮรี่นายยังไม่หายดีเลย อีกอย่างชั้นว่ามัลฟอยก็คงจะรู้สึกผิดที่ทำอย่างนี้กับนายเหมือนกัน ตอนที่นายสลบอยู่ชั้นเห็นหมอนั่นมาด้อมๆมองๆที่ห้องพยาบาลหลายรอบแล้วละ”เฮอร์ไมโอนี่บอกเล่าตามความเป็นจริง ถึงเธอจะไม่ชอบหน้ามัลฟอยเอาซะเลยแต่ความจริงก็คือความจริงอยู่ดี

“อะไรกันเฮอร์ไมโอนี่เจ้านั่นทำแฮรี่ขนาดนี้ เธอยังจะไปเข้าข้างแก้ตัวแทนมันอีกเหรอ”ตามคาดรอนผู้ซึ่งไม่เคยชอบหน้ามัลฟอยรีบพูดประท้วงขี้นมาทันที เฮอร์ไมโอนี่กรอกตาไปมาแบบรำคาญก่อนจะพูดว่า

“อันที่จริงชั้นคิดว่านะ มัลฟอยอาจจะไม่ตั้งใจให้แฮรี่เจ็บขนาดนี้ก็ได้”เฮอร์ไมโอนี่ยกมือขึ้นห้ามรอนทันทีเมื่อเห็นเขาทำท่าจะอ้าปากเถียง รอนจึงหุบปากลงแล้วทำหน้ามุ่ยๆอย่างไม่สบอารมณ์แทน

“นายว่าไม่แปลกไปหน่อยเหรอที่ซีกเกอร์มือดี ซึ่งโดนลูกบลัดเจอร์ชนไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งอย่างแฮรี่จะถึงกับสลบแถมตั้งสองวันน่ะหา”เด็กสาวเลิกคิ้วใส่รอนเป็นเชิงถามก่อนที่เด็กหนุ่มจะตอบกลับมาอุบอิบว่า

“ที่จริงพี่วู้ด ก็บอกหลังจากที่นายสลบไปว่าวันนั้นเค้าใช้ลูกบลัดเจอร์แบบพิเศษที่หนักกว่าเดิมหลายเท่าเพื่อให้บีทเตอร์ฝึกกำลังแขนน่ะ”รอนยังทำน่าไม่พอใจที่จะต้องพูดเหมือนแก้ต่างให้มัลฟอย

“เห็นมั้ยละ เพราะงั้นนายก็อย่าไปติดใจอะไรมากนัก ไม่ต้องไปยุ่งกับคนพรรค์นั้นหรอก”เฮอร์ไมโอนี่สรุป โดยที่คราวนี้รอนยิ้มพลางพยักหน้าสนับสนุนเต็มที่

เรื่องราวที่แฮรี่ได้ยินทำให้เด็กหนุ่มหัวใจพองโตขึ้นมาโดยที่เจ้าตัวเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงเป็นอย่างนี้

[หึ อย่าน้อยนายก็ไม่ได้เกลียดชั้นมากเท่าที่ชั้นคิด]เด็กหนุ่มยิ้มมุมปากแบบนึกขำตัวเอง รอนหันมามองอย่างงงๆ แต่สัญชาตญานของผู้หญิงอย่างเฮอร์ไมโอนี่เริ่มทำงาน เธอรู้สึกว่าเพื่อนของเธอเริ่มเปลี่ยนไป

rep# 2

“อย่ามายุ่งกับชั้น!!”นี่เป็นครั้งที่สิบแล้วที่มัลฟอยตะโกนใส่แฮรี่โดยที่ไม่สนใจสายตาหลายสิบคู่ที่จ้องมองทั้งคู่เป็นตาเดียวกัน เด็กหนุ่มบ้านสลิธีรินพยายามเดินอย่างรวดเร็วจนแทบจะกลายเป็นวิ่งผ่านทางเดินในปราสาท เขาพยายามเดินลัดเลาะโผล่ไปห้องโน้นทีห้องนี้ที เพื่อให้เจ้าจอมตื้อเลิกตามเขาซักทีแต่ดูเหมือนว่าเจ้านั่นจะไม่ยอดลดละเลย

[โธ่เว้ย!! กรรมตามทันรึไงเนี่ย เพิ่งรู้ว่าการโดนตามหาเรื่องเนี่ยมันน่ารำคาญสุดๆเลย](มัลฟอยเริ่มรู้ซึ้งถึงสัจธรรมอุอุ:JP)ร่างสูงนั่งหอบหายใจตัวโยนตรงบันไดปราสาทชั้นสุดท้าย หวังเป็นอย่างยิ่งว่าคงจะไม่มีเจ้าเห็บฉลามแฮรี่ตามมาอีก

“กินน้ำสักหน่อยมั้ยมัลฟอย”เสียงหนึ่งดังขึ้นมัลฟอยหันกลับไปมองทางต้นเสียงก่อนที่จะทำหน้าเหยเกแบบเหลืออด
“โธ่โว้ย!!! แฮรี่แกเลิกตามชั้นสักทีไม่ได้หรือวะ”มัลฟอยสบถลั่นด้วยอารมณ์รำคาญสุดๆ แต่ร่างตรงหน้ากลับไม่สะทกสะท้านแถมยังฉีกยิ้มหวาน พร้อมยื่นแก้วน้ำมาให้อย่างเป็นมิตร มัลฟอยได้แต่เหลือบมองแล้วทรุดตัวลงนั่งอย่างยอมแพ้

“เอาล่ะๆ นายมีอะไรก็ว่ามา”มัลฟอยก้มหน้าลงซบกับเข่ามือเรียวยาวรูปผมสีบรอนด์ที่ตอนนี้กระเซอะกระเซิงจากการเล่นซ่อนจับ(ซ่อนหา+ไล่จับ อิอิ)กับร่างสูงข้างๆมา เปิดโอกาสให้แฮรี่เดินลงมานั่งอยู่ข้างๆอย่างไม่เต็มใจนัก

“ก็ชั้นเห็นนายไปเยี่ยมชั้นแล้วไม่ยอมเข้ามานี่นา ชั้นก็เลยมาขอบใจ”

มัลฟอยอ้าปากค้างแบบพูดไม่ออก[อะไรของมันฟะ แค่เนี้ย!!]แต่ก็ชักสีหน้ากลับเป็นเงียบขรึมแทบจะทันที นัยต์ตาสีเทาซีดกระพริบถี่เมื่อรู้สึกว่าเหงื่อเริ่มซึมออกมาจากหน้าผากของเขา

“ละ แล้วนายมีอะไรอีกรึเปล่า”เขาถามแบบไม่ค่อยสนในคำตอบนักพลางหยิบผ้าเช็ดหน้าสีเงินสลับเขียวเข้มออกมาเช็ดเหงื่อตามใบหน้า

“จริงๆแล้วนายน่ะไม่ได้เกลียดชั้นหรอกใช่มั้ย!?”

คำถามสั้นๆหลุดออกมาจากปากของผู้ที่มัลฟอยจะคิดถึง…คนสุดท้ายในโลก
คราวนี้หน้าเรียวบิดเบี้ยวด้วยความประหลาดใจ งุนงง สงสัย และไม่เชื่อหูตัวเองก่อนที่จะแค่นเสียงให้หลุดออกมาจากปากอย่างยากเย็น

“ชั้นเนี่ยนะ ไม่ได้เกลียดนายน่ะ”

“อืม เพราะฉะนั้นชั้นว่าเรามาดีๆกันไว้จะดีกว่านะ”
แฮรี่พยายามยิ้มอย่างจริงใจที่สุด แต่มัลฟอยกลับรู้สึกว่ามันน่ากลัวกว่าจุมพิตของผู้คุมวิญญาณซะอีก

“เฮอะ นายต้องบ้าไปแล้วแน่ๆที่คิดว่าชั้นจะเชื่อแผนตื้นๆของนายน่ะ”มัลฟอยทำท่าจะลุกหนีแต่ถูกอีกฝ่ายยึดข้อมือเอาไว้

“ปล่อย!!!”มัลฟอยตะคอกเสียงดัง ได้ผลแฮรี่ยอมปล่อยมือเขาแต่โดยดี มัลฟอยสะบัดหน้าหนีกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปทางคุกใต้ดินโดยพยายามข่มใจไม่มองแววตาที่ดูเจ็บปวดของร่างที่เดินตามมา

[ฮึ่มยังจะตามมาอีกใช่มั้ย ได้!!]มัลฟอยหยุดเดินกะทันหันแล้วหันขวับไปรวบร่างที่ชะงักจนชนกับเขาเพราะหยุดไม่ทันมากอดไว้แน่น ใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่ผ่าวร้อนของกันและกัน

[ดูซิคราวนี้จะทำยังไง]

ร่างสูงกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ แต่มันแสดงออกทางแววตาและสีหน้าจนหมดสิ้น แฮรี่ตะลึงกับใบหน้าซีดขาวแต่ทว่ามีเสน่ห์ตรงหน้าจนไม่สามารถขยับไปไหนได้ เปรียบเสมือน นกน้อยที่ถูกดวงตานักล่าของอสรพิษร้ายตรึงร่างกายให้อยู่กับที่รอเวลาที่จะถูกนักล่าทรงเสน่ห์ลิ้มลองรสชาติอย่างว่าง่าย



+++++หุหุเอาแล้วไง หนูแฮ คิดว่าหนูเดรเค้าจะยอม
ให้ไล่ต้อนอย่างเดียวเหรอจ๊ะอิอิ