Dark Devil Doujinshi

Chepter4

      คุกใต้ดินเป็นสถานที่ที่น้อยคนนักจะชอบมัน เพราะบรรยากาศที่เงียบดูวังเวง กลิ่นยา และสมุนไพรที่ลอยฟุ้งไปทั่ว ความมืดสลัวที่เคยกัดกินความกล้าหาญของเด็กนักเรียนมาแล้วนับไม่ถ้วน บัดนี้มันก็ยังคงอยู่ อุณหภูมิที่เย็นยะเยือกจนดูเหมือนจะสามารถแช่ลมหายใจให้กลายเป็นน้ำแข็งกลับไม่สามารถ ทำให้ร่างกายของผู้ที่อยู่ตรงหน้ามัลฟอยเย็นลงได้ ลมหายใจร้อนผ่าวพ่นออกมาอย่างติดขัด แก้มขาวนวลกลายเป็นสีชมพูระเรื่อ ริมฝีปากได้รูปสั่นระริก นัยต์ตาชวนฝันเบิกกว้างจ้องผู้ที่อยู่ตรงหน้าอย่างหลงใหล แต่ดูเหมือนฝ่ายที่กำลังโดนไฟสเน่หาเผากลับเป็นร่างสูงที่ตัวแข็งทำอะไรไม่ถูก มัลฟอยจ้องใบหน้าของร่างในอ้อมแขนอย่างไม่วางตา ผ่านไปเนิ่นนานสติถึงจะกลับมาได้

[เอาสิ คราวนี้นายจะทำยังไง พอตเตอร์]

มัลฟอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ความรู้สึกแบบผู้ชนะกลับมาอีกครั้ง แต่เหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดมันบ่งบอกว่าเขาคิดผิดถนัด

“อุ๊บ!!”

นัยต์ตาสีเทาซีดเบิกกว้างด้วยความตกใจอีกครั้ง เมื่ออยู่ดีๆ ร่างในอ้อมกอดก็ยื่นมาจูบแน่น แฮรี่อาศัยจังหวะที่มัลฟอยเผลอรีบผลักร่างสูงโปร่งให้ล้มลงก่อนที่จะขึ้นคร่อมอีกฝ่าย ฝ่ามือเรียวยาวรีบจับข้อมือของอีกฝ่ายไว้อย่างรู้งาน เมื่อรู้สึกตัวว่าเกิดอะไรขึ้นกับตนร่างเบื้องล่างก็ถึงกับตะลึง สีหน้าตกใจสุดขีด และดูเหมือนว่าแฮรี่จะชอบสีหน้านี้ของมัลฟอยเอาซะมากๆ(ท่าทางดีเอ็นเอชอบแกล้งคนของพ่อจะเริ่มตื่นอิอิ)

“ชอบแบบนี้ก็ไม่บอกนะมัลฟอย ถ้าทำแล้วนายจะยอมดีกับชั้นใช่ม้า” แฮรี่แกล้งถามแบบไร้เดียงสา จ้องมองร่างที่อยู่ใต้ร่างของตนพยายามดิ้นรนที่จะมีอิสระอย่างสนุกสุดๆ

“อย่าพยายามเลยน่า แรงแบบคุณหนูที่ไม่เคยถือของที่หนักกว่าช้อนซ้อมอย่างนาย ไม่มีทางชนะนักกีฬาอย่างชั้นหรอก ยอมซะดีๆดีกว่าน่า”แฮรี่ยิ้มเยาะอย่างผู้มีชัยแต่สายตาและรอยยิ้มที่มีเลศนัยของคนตรงหน้ากลับทำให้เขาเสียวสันหลังขึ้นมาทันที

“คิดว่าชั้นจะสู้แรงนายไม่ได้อย่างนั้นเหรอ พอตเตอร์ชั้นก็แค่อยากจะทำให้นายมีความหวังและพังมันด้วยมือข้างนี้ต่างหาก”

แขนเรียวยาวของแฮรี่ที่เคยเหยียดตรงกดข้อมือของมัลฟอยไว้แน่นบัดนี้กลับเริ่มสั่นเทาและพับงอจากแรงดันของข้อมือที่ตนคิดว่าไม่มีแม้แต่จะสะบัด เด็กหนุ่มพยายามกดน้ำหนักเพิ่มเต็มกำลังจนใบหน้าบิดเบี้ยว แต่ฝ่ายที่ต้านแรงจนสามารถลุกนั่งได้กลับไม่มีการแสดงออกทางสีหน้าที่จะบ่งบอกว่าออกแรงอะไรมากมายนักแม้แต่น้อย คงมีแต่แววตาที่แสดงความมุ่งมั่นให้เห็น ไม่ช้าเด็กหนุ่มแห่งบ้านสลิธีรินก็เป็นฝ่ายขึ้นคร่อมแฮรี่ได้

[เป็นไปไม่ได้ เจ้าซีดเนี่ยอะนะ เอาชนะแรงซีกเกอร์มือหนึ่งอย่างเราได้]มัลฟอยทำสีหน้าแบบเยาะเย้ยเมื่ออ่านความคิดของอีกฝ่ายออก

“โทษทีนะ กับผู้ชายชั้นก็ไม่เคยหรอกนะ ยิ่งต้องมาเป็นฝายถูกกดเนี่ยรับไม่ได้จริงๆน่ะ”

[รับไม่ได้ก็ปล่อยสิเว้ย!!]แฮรี่ได้แต่สบถในใจ เหงื่อเม็ดโตเริ่มซึมออกมาตามใบหน้าหมดจด ทำให้อีกฝ่ายทำท่าเหมือนนึกอะไรออก

rep# 2

“อืมในนี้มันร้อนสินะ ชั้นก็ลืมไปงั้นถอดออกซะหน่อยเป็นไง ฮะๆไม่เอาน่าชั้นหมายถึงตัวชั้นเองต่างหาก”

มัลฟอยค่อยๆปลดเสื้อคลุมสีเขียวเข้มของตนอย่างสบายอารมณ์ เรื่อยมาจนถึงเสื้อเชิ้ตไม่ทันที่เขาจะปลดมันออกได้หมด ร่างบางตรงหน้าก็ต้องตกตะลึงมากกว่าเดิม

[เจ้านี่ทำไมถึง...]นัยต์ตาสีเขียวมรกตเบิกกว้างจ้องมองร่างตรงหน้าอย่างตกใจสุดขีดเมื่อเห็นกล้ามเนื้อกำยำภายใต้อาภรณ์บางเฉียบ นี่หรือคือร่างกายของคุณชายที่ดูเหมือนทำอะไรไม่เป็นเอาซะเลย มัดกล้ามแกร่งถูกปิดซ่อนให้ดูเป็นเพียงร่างสูงโปร่งได้อย่างไร มัลฟอยยิ้มมุมปากอย่างพอใจที่ทำให้ร่างบางตกตะลึงได้

“เอาละดูท่าทางนายก็จะร้อนเหมือนกันนะ เดี๋ยวชั้นช่วยถอดให้ละกันนะ”ร่างสูงเปลี่ยนจากรวบข้อมือบางด้วยสองมือ เป็นรวบไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวแต่การบีบรัดไม่ได้คลายลงเลย

[มันไปเอาแรงมาจากไหนกันเนี่ย!!]แฮรี่รู้สึกอยากตะโกนให้ลั่นแต่นั่นอาจจะเป็นการกระตุ้นให้อีกฝ่ายทำเรื่องที่ตนไม่อยากให้เกิดขึ้นมากที่สุดในโลกก็เป็นได้ มือเรียวยาวอีกข้างของมัลฟอยยังคงลูบไล้ไปตาม แผ่นอกเบื้องหน้าที่มีเพียงเสื้อเชิ้ตสะอาดตาบางๆกั้นอย่างช่ำชอง

“ไหนขอดูหน่อยซิว่า ร่างกายนักกีฬาที่นายภาคภูมินักหนามันจะเป็นยังไงหึ!!”

กระดุมของเสื้อเชิ้ตขาวสะอาดถูกปลดจากเม็ดที่หนึ่ง เรื่อยไปเม็ดที่สองอย่างเชื่องช้าแฮรี่รู้สึกเหมือนหัวใจเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่กระดุมแต่ละเม็ดหลุดออกจากกัน ใบหน้าขาวนวลเริ่มแดงระเรื่อ ไม่นานแผ่นอกที่มีกล้ามเนื้อเล็กๆขาวเนียนก็ปรากฏต่อสายตาของมัลฟอยดวงตาคมกริบจ้องมองอย่างหลงใหล นิ้วมือซุกซนเริ่มไล้ไปทั่วอย่างแผ่วเบานุ่มนวล เด็กหนุ่มพยายามกลั้นเสียงที่จะรอดออกมาจากแรงปรารถนาของเขาอย่างยากเย็น

“วันนี้เสนปจะสอนอะไรนะ ชั้นไม่ชอบวิชานี้เลยให้ตายสิ”
“ไม่รู้สิ ชั้นก็รู้พอพอกับเธอน่ะแหละ”

เสียงเด็กนักเรียนของบ้านเรเวนคลอดังแข่งกับเสียงฝีเท้า ตรงลงมาที่ประตูคุกใต้ดิน ร่างสูงรีบลุกขึ้นจัดแจงแต่งตัวอย่างเร่งรีบ แฮรี่เองก็แทบอยากจะวิ่งออกไปโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ถ้าไม่ต้องมาจัดการกับเสื้อเชิ้ตที่ยับยู่ยี่ของตน

“ถ้านายยังอยากดีกับชั้นอีกละก็ มาหาได้ทุกเมื่อนะ พอตเตอร์”มัลฟอยหันมาส่งสายตายั่วโทสะและยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ให้แฮรี่ก่อนที่จะเดินหายเข้าไปในประตูลับด้านหลังโต๊ะทำงานของเสนปแบบคนรู้ทางหนีทีไล่ดี โดยที่ไม่ฟังคำตอบของอีกฝ่าย

[คราวหน้าชั้นไม่ยอมแน่ มัลฟอย]แฮรี่จ้องมองแผ่นหลังที่หายเข้าไปในความมืดอย่างอาฆาตแค้น พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แต่ความรู้สึกเสียวซ่านจากรสสัมผัสของร่างสูงคอยขัดขวางให้มันเป็นไปได้ยากมาก สุดท้ายเด็กหนุ่มต้องกลั้นใจก้มหน้าวิ่งฝ่าเด็กนักเรียนที่เดินสวนเข้ามาอย่างรวดเร็ว

..เรื่องไม่จบแค่นี้แน่ มัลฟอย/พอตเตอร์..ความคิดแบบเดียวกันผุดขึ้นมาในสมองของคู่แค้นชั่วนิรันที่กำลังจะแปรเปลี่ยนเป็นสิ่งอื่นที่อยู่เหนือความคาดหมายของทั้งคู่อย่างสิ้นเชิง

อุอุท่าทางหนูรี่ของเราจะไปเล่นกล้ามมาเพื่อจับกดหนูเดรซะละมั้งเนี่ยหึๆ
(ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์)