Dark Devil Doujinshi

Chepter 5

ดวงอาทิตย์ทอแสงอ่อนลง ดอกไม้ราตรีเริ่มแย้มกลีบออกมาหยอกล้อกับเกร็ดหิมะที่โปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ทั่วบริเวณฮอกวอตส์ถูกปกคลุมไปด้วยม่านสีนิลผืนใหญ่ซึ่งรู้จักกันในนามของ รัติกาล ห้องนั่งเล่นรวมแสนอบอุ่นของกริฟฟินดอร์ ยังคงมีเด็กนักเรียนบางคนขมักเขม้นอยู่กับการทำการบ้านและอ่านหนังสือ แต่มุมหนึ่งของห้องที่เป็นที่ประจำของฝาแฝดผมแดงแห่งบ้านวีสลี่ย์ กลับดูคึกคักเป็นพิเศษ

“นายคิดว่ากุญแจนำทางที่เราสร้างขึ้นมาจะใช้ได้ผลรึเปล่าเฟร็ด”ใบหน้าหล่อเหลาหันมาทำตาเป็นประกายใส่ผู้ที่นั่งอยู่ตรงข้ามตนที่มีใบหน้าเหมือนกับตนจนแทบแยกไม่ออกอย่างกระตือรือร้น

“ก็น่าจะพอส่งเสนปไปทักทายกับมนุษย์หิมะได้นะแหละ” เฟร็ดตอบกลับสีหน้าเบิกบานใจ

“รอ!!รอนรอพี่ด้วย”

“ผ...ผมต้องตื่นแต่เช้านะครับ ราตรีสวัสดิ์ครับรุ่นพี่”

ใบหน้าเหมือนกันอย่างกับแกะหันขวับมองเจ้าของบทสนทนาที่เดินจ้ำพรวดเข้ามาในห้องนั่งเล่นอย่างไม่สนใจใคร เด็กหนุ่มผมแดงเดินก้มหน้าตรงไปยังบันไดหอนอนใบหน้าแดงจัด โดยมีชายหนุ่มผมดำขลับหน้าตาคมคายมองตามตาระห้อย ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหน้าเตาผิงอย่างอ่อนแรง

ประกายเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมาในดวงตาของจอร์จทันที เขาหันมาฉีกยิ้มกว้างกับเฟร็ดอย่างรู้กัน ก่อนจะพยักหน้าให้แล้วเดินรี่เข้าไปตบไหล่ร่างสูงที่นั่งก้มหน้านิ่งไม่สนใจใคร

“ไงวู้ดโชคร้ายหน่อยนะที่รอนเขาใจแข็งน่ะ ร่างสูงยังคงนั่งนิ่งไม่สนใจ”

“แต่เรามีวิธีที่จะทำให้นายรุกฆาตรอนได้นะ สนมะ” (นั่นน้องเอ็งนะเฟ้ย)เฟร็ดฉีกยิ้มพอใจทันทีที่เห็นปฎิกิริยาสนใจของวู้ดต่อคำพูดของเขา

“ลองใช้นี่สิ”จอร์จยื่นกล่องสีดำรูปทรงกระบอกใบเล็กๆให้วู้ด ชายหนุ่มรับไปด้วยสีหน้าคลางแคลงสงสัยเพราะไม่ไว้ใจในพฤติกรรมของตัวแสบแห่งฮอกวอตส์เท่าไรนัก

“นี่มันคือ” วู้ดทำคิ้วขมวดแบบขอคำตอบ
“มันไม่เป็นอันตรายหรอกน่า...ให้ตายสินี่รอนก็เป็นน้องของพวกชั้นเหมือนกันนะ” (เหรอ) จอร์จรีบทำท่าโมโหเมื่อเห็นว่าวู้ดทำท่าทางไม่เชื่ออย่างเห็นได้ชัด

“แล้ว...มันใช้ยังไง”

“เอาเป็นว่านายหาทางจับสิ่งที่อยู่ในนี้ให้พร้อมกับรอนละกัน” เฟร็ดยิ้มกว้างพยายามให้ดูจริงใจที่สุด แล้วรีบดึงมือจอร์จเดินออกไปกันไม่ให้วู้ดปฎิเสธทัน

“อ้อ จำไว้ต้องจับพร้อมกันกับรอนเท่านั้น ห้ามจับสิ่งนั้นก่อนหรือให้รอนจับก่อนเด็ดขาด” จอร์จหันมากำชับก่อนจะหันไปแอบส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เฟร็ดที่ยิ้มอย่างภาคภูมิใจในผลงานของตนเองเช่นกัน

[เอาละรอน นายเสร็จชั้นแน่] วู้ดอมยิ้มตาเป็นประกาย (ชักเริ่มสงสารรอนตะหงิดๆ)

rep# 2

“รอน นายคิดว่าชั้นแรงน้อยกว่าผู้ชายปกติทั่วไปรึเปล่า”
แฮรี่ตัดสินใจพูดออกมาหลังจากชั่งใจมานาน ขณะที่กำลังเดินไปยังห้องโถงเพื่อทานอาหารเช้า แต่ฝ่ายรอนสิหันมาทำหน้าเหลอหลาใส่แฮรี่แบบไม่เชื่อหูเท่าไรนัก

“แฮรี่นายไปเอาความคิดนั้นมาจากไหน นายน่ะแรงเยอะจะตาย ขนาดชั้นรวมกันสองคนยังสู้นายไม่ได้เลย”แฮรี่ฉีกยิ้มทันทีรู้สึกความมั่นใจเริ่มกลับคืนมา พลันแววตาเจ้าเล่ห์(แฝงแววหื่น)ก็ปรากฏอยู่บนใบหน้าของเด็กหนุ่มอีกครั้ง

“เหวอ!!นายจะทำอะไรน่ะ” เด็กหนุ่มผมแดงอุทานลั่น หน้าแดงระเรื่อ เมื่อถูกอีกฝ่ายรวบตัวไปกอดทางด้านหลังแน่น จนรู้สึกถึงลมหายใจที่รดอยู่ตรงต้นคอ

“ก็...แค่พิสูจน์ว่าที่นายพูดน่ะจริงรึเปล่าไง”ร่างสูงโอบรัดเด็กหนุ่มตรงหน้าแรงขึ้น แนบชิดขึ้น จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆของแชมพู [อา...รอนนี่น่าแกล้งชะมัดเลยแฮะ](ก็ทำอยู่ไม่ใช่รึไง)

ขณะที่ซีกเกอร์ผู้แข็งแรง(แต่ยังน้อยกว่ามัลฟอยอิอิ)กำลังสนุกกับการมองดูร่างเล็กในอ้อมกอดดิ้นรนสู่อิสระภาพอยู่นั้น พลันสายตาหนึ่งก็ทำให้เขาหยุดชะงักและปล่อยมือออกจากรอนอย่างรวดเร็ว

“แฮรี่!! ชั้นจะไม่ทนอีกต่อไปแล้วนะ”วู้ดคำรามเสียงกร้าวจ้องเขม็งไปที่เด็กหนุ่มผู้รอดชีวิต(ที่ดูเหมือนคราวนี้จะรอดยาก)อย่างเอาเป็นเอาตายสีหน้าดุดัน ก่อนที่จะชักไม้กายสิทธิ์ขึ้นชี้ผู้ที่อยู่ตรงหน้าอย่างมุ่งร้าย

“อย่าครับ รุ่นพี่!!” รอนรีบโดดเข้าขวางระหว่างวู้ดกับแฮรี่ทันที แต่กลับยิ่งกระตุ้นต่อมหึงของวู้ดเข้าไปใหญ่(มีแฟนขี้หึงนี่ลำบากจริงๆนะหนูรอน)

“ถอย !!รอน”เสียงทุ้มต่ำทรงพลังกำชับกังวาลจนรอนสะดุ้งเฮือก

“ไม่!!”รอนวิ่งเข้าไปกอดร่างสูงไว้แน่น เขาพยายามเหนี่ยวแขนขวาของวู้ดที่มีไม้กายสิทธิ์ลงอย่างยากเย็น พร้อมทั้งพยายามส่งสายตาอ้อนวอนวู้ดสุดชีวิต

“อย่ามาห้ามพี่” วู้ดเผลอหันไปตวาดร่างเล็กทำให้สายตาประสานกันอย่างไม่ได้ตั้งใจ รอนถือโอกาศที่ร่างสูงกำลังตะลึงโน้มใบหน้าของอีกฝ่ายลงมาประทับจูบอย่างแผ่วเบา

“นะครับ ผมขอ” รอนกระพริบตาน่าสงสารใส่วู้ดซึ่งมันดูช่างน่ารักน่าฟัดน่ากอดซะเหลือเกิน

[ครืน!!] เสียงบางอย่างในสามัญสำนึกของวู้ดพังครืนลงมาดังก้องในหัว ร่างสูงแทบจะทิ้งไม้กายสิทธิ์เพื่ออุ้มร่างบางตรงหน้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งไปทางห้องกริฟฟินดอร์โดยไม่สนใจสายตาที่มองตามตลอดทาง

[เสร็จแน่ คราวนี้รอนหุหุ ]

บางอย่างตกลงมาจากกระเป๋าเสื้อของวู้ด สิ่งนั้นกลิ้งหลุนๆไปหยุดอยู่ตรงแทบเท้าของผู้ที่ แฮรี่ไม่อยากเจอมากที่สุดในตอนนี้

“มัลฟอย” แฮรี่มองตามกล่องสีดำทรงกระบอกที่กลิ้งไปหยุดอยู่ที่เด็กหนุ่มผมบรอนด์ซีดเจ้าของท่าทางยโสโอหังแบบหาใครเลียนแบบได้ยาก ที่ยืนอยู่ตรงมุมทางเดินปราสาทตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

“นี่มัน!?”ร่างสูงก้มลงหยิบกล่องสีดำขึ้นมามองสีหน้าสงสัย

“เอามานี่มัลฟอย นั่นมันของวู้ด”แฮรี่รีบยื่นมือไปคว้ากระบอกสีดำในมือของอีกฝ่าย แต่กลับโดนยึดไว้แน่นด้วยเจ้าของสายตาเย้ยหยันที่มองช้อนขึ้นมามองอย่างยียวน

“อ้าว งั้นก็ไม่ใช่ของนายเหมือนกันน่ะสิ”มัลฟอยชักมือดึงสิ่งที่กำไว้แน่นกลับแต่เด็กหนุ่มผมดำยุ่งเหยิงก็ไม่ยอมปล่อยเช่นกัน

“ชั้นจะเอาไปคืนวู้ดเอง ถ้านายจะหาเรื่องก็ให้มันมีสาระมากกว่านี้หน่อยได้มัย มัลฟอย!!” แฮรี่พยายามทำสีหน้าให้ดูเรียบเฉยที่สุดอย่างที่มันควรจะเป็นแต่เหตุการณ์เมื่อวานกลับทำให้ใบหน้าของแฮรี่กลายเป็นสีแดงก่ำขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจ นัยต์ตาสีเทาซีดเหลือบมองเหมือนรู้ความคิดของคนตรงหน้า ก่อนที่จะยิ้มมุมปากอย่างพอใจ

“งั้นแบบไหนล่ะที่เรียกว่ามีสาระ”ริมฝีปากได้รูปเหยีดยิ้มอย่างผู้ชนะ ก่อนที่จะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ๆกับใบหูของแฮรี่อย่างจงใจ

“หรือว่าต้องให้จับนายกดไว้ แล้วค่อยหาเรื่องถึงจะเรียกว่ามีสาระล่ะ พอตเตอร์!?”เด็กหนุ่มหน้าแดงจัดทั้งอายทั้งโมโห ตัดสินใจกระชากกล่องดำอย่างแรงจนมันตกลงไปบนพื้น ฝาสีดำเปิดออกอย่างไม่ตั้งใจ พลันสิ่งของบางอย่างสีดำมันวาวระยับก็กระเด็นออกมา

“เอ๋ ก็แค่ปากกาธรรมดานี่นา ทำเป็นหวงไปได้”

“อย่ามายุ่งนะ” แฮรี่และมัลฟอยแย่งกันเก็บปากกาเจ้าปัญหาด้ามนั้น พลันทันทีที่ทั้งสองแตะถูกพื้นผิวเงาวับของปากกาก็เกิดลำแสงสว่างวาบพุ่งเข้ามากระชากร่างของทั้งคู่ลอยคว้างไปยังสถานที่แห่งหนึ่งอย่างรวดเร็ว

[กุญแจนำทาง] มัลฟอยและแฮรี่คิดขึ้นมาหร้อมกันก่อนที่ร่างจะร่วงลงสู่พื้นสีขาวที่ยุบลงกว่าคืบ

“หิมะ!!”แ ฮรี่อุทานอย่างประหลาดใจพลางมองไปรอบๆตัว แต่สิ่งที่ปรากฏต่อสายตากลับเป็นบริเวณที่ขาวโพลนไปด้วยหิมะที่โปรยปรายลงมาอย่างหนัก สุมทุมพุ่มไม้ถูกปกคลุมไปด้วยสีขาวบริสุทธิ์ ตามยอดไม้ กิ่งไม้มีหิมะจับตัวเป็นแท่งน้ำแข็งราวกับเขี้ยวของสัตว์ร้ายน่าเกรงขาม อุณหภูมิหนาวจับใจจนเด็กหนุ่มต้องกระชับเสื้อคลุมสีดำน้ำตาลให้แน่นขึ้น

“นี่มันที่ไหนกันเนี่ย!?” มัลฟอยพูดอย่างหัวเสียก่อนจะเดินออกไปสองสามก้าวกวาดสายตามองซ้ายขวา และสุดท้ายหันกลับมาถลึงตาใส่แฮรี่ที่ทำหน้างงไม่แพ้กัน





หุหุ เอาแล้วไงเรื่องราวเริ่มเข้มข้นขึ้นแล้วสิเนี่ย
หนูรอนที่โดนวู้ดหน้ามืดอุ้มไปจะเป็นยังไง
แล้วแฮรี่กับเดรโกที่อยู่กันตามลำพังในพื้นที่ที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ
อันหนาวเหน็บจะทำยังไง อุอุงานนี้ทั้งแฮรี่กับรอนจะรอดยาก
โดยเฉพาะแฮรี่นี่หนีไม่พ้นชัวร์อิอิ

ไงก็เม้นต์กันหน่อยนะคะ